Łąki murszowe

Przy wydzielaniu tej grupy łąk podstawowym kryterium jest występowanie użytków zielonych na glebach bagiennych oraz murszowych, wytworzonych z torfów niskich. Bielawy zalewane zajmują rozległe doliny rzek i jezior, zwłaszcza ich części przytarasowe oraz małe dolinki zasilane wodami ubogimi w składniki pokarmowe. W czasie wezbrań wiosennych tereny te są niekiedy zalewane i podtapiane wodą stagnującą przez cały okres wegetacyjny. Bielawy zalewane często graniczą z łęgami zastoiskowymi. Są to tereny przez cały rok nadmiernie uwilgotnione, ubogie w potas, a niekiedy i w fosfor. Najczęściej występuje tu typ turzycy dzióbkowatej. turzycy pęcherzykowatej, turzycy pospolitej i wełnianki wąskolistnej. Z chwastów występuje kosaciec żółty, bobrek trójlistkowy, szczaw lancetowaty i jaskier wielki. Bielawy właściwe zajmują rozległe obniżenia terenowe na wododziałach. Są to siedliska bardzo mokre, ubogie. Szatę roślinną stanowią turzyce niskie: pospolita, siwa, pęcherzykowata oraz wełnianka wąskolistna. W nieco suchszych miejscach występuje wierzba rokita oraz brzoza niska. Bielawy podtopione występują w starorzeczach, w zatorfionych rynnach i nieckach po jeziornych oraz na pobrzeżach torfowisk bardzo silnie uwodnionych, nazywanych trzęsawiskami. Są to siedliska zawsze bardzo mokre, ubogie, nieprzewiewne. Występują tu zbiorowiska turzycowe i wełnianki szerokolistnej. Najczęściej spotyka się turzycę prosowatą, turzycę pęcherzykowatą, turzycę dzióbkowatą i turzycę tunikową, a w warstwie przyziemnej rance gatunki mchów. Łąki pobagienne występują na terenach zmeliorowanych lub samoczynnie osuszonych bielawach czy łęgach zastoiskowych i rozlewiskowych.