Metoda podsiewu

Metodę podsiewu stosuje się w takim przypadku, gdy w runi łąkowej brak traw wysokich i roślin motylkowych, ale są wartościowe trawy niskie, np. wiechlina łąkowa, kostrzewa czerwona. Chwasty z grupy obojętnych mogą zajmować do 50% runi, natomiast udział śmiałka darniowego czy rdestu wężownika nie może być większy niż 15—20%. Warunkiem udania się podsiewu jest zniszczenie darni, gdyż rośliny mocno ukorzenione i „zadomowione” w danym środowisku stanowią zbyt silną konkurencję dla młodych siewiek. Niekiedy nawet stara, skępiona darń uniemożliwia przedostanie się wysianych nasion do gleby i ich kiełkowanie. Najwłaściwszą porą wykonania podsiewu jest lipiec. Termin letni jest uzasadniony zarówno względami biologicznymi, jak i gospodarczymi. Istniejące rośliny (przeważnie chwasty) nie mają tak wielkiej dynamiki wzrostu jak wiosną, zatem ich konkurencyjność będzie słabsza. Podsiew w lecie wykonuje się po zbiorze I pokosu, co liczy się ze względów ekonomicznych. Wyjątek stanowią gleby suche, na których podsiew wykonuje się w okresie wiosennym, aby wykorzystać pozimową wilgotność.