Mieszanka biała

Dość powszechnie uprawia się na ziarno mieszankę zwaną białą lub kłosową, z udziałem 50% jęczmienia i 50% owsa. W latach suchych przewagę uzyskuje jęczmień, ą w latach mokrych — owies. Łączny plon mieszanki jest zwykle wyższy od każdego z gatunków oddzielnie. Osypywania ziarna nie należy obawiać się, gdyż dojrzewający jęczmień jary nie osypuje się wcześniej niż owies. Przydatność roślin strączkowych dla tego celu omówiono w rozdziale „Rośliny strączkowe”. Zarówno nasiona poślednie, jak i nadwyżki nasion celnych stanowią bardzo cenną wysokobiałkową paszę. Z roślin tej grupy największą potencjalną możliwość wydania wysokiego plonu nasion mają: bobik, a następnie łubin biały, groch, peluszka oraz łubiny wąskolistny i żółty. Uprawa ich w mieszankach ze zbożem stanowi nie wykorzystane dotąd źródło polepszenia jakości zboża uprawianego na paszę przez zwiększenie zawartości białka w ziarnie i słomie oraz plonie białka z hektara w ogóle, dzięki udziałowi nasion i słomy roślin strączkowych w zbiorze. Poza tym, stanowisko po mieszankach jest znacznie lepsze niż po samych zbożach. Nawet jeżeli liczba roślin strączkowych na 1 mz wynosi tylko 20, to zwyżka plonu ziarna, np. żyta ozimego, sięga 0,6— 0,8 t z ha.