Rośliny uprawiane na zieloną masę

Do grupy tej należą strączkowe, zboża, kukurydza, trawa sudańska, słonecznik, gryka, żywokost, sporek, facelia, , kapusta pastewna i inne krzyżowe (rzepak ozimy i jary, rzodkiew pastewna, gorczyca biała) oraz mieszanki o różnym udziale wymienionych roślin. Największą potencjale na możliwością plonowania wyróżniają się: spośród strączkowych — łubin żółty, ze zbożowych — kukurydza, a z pozostałych — kapusta pastewna i słonecznik. Z wymienionych roślin największą wartość energetyczną wyrażoną w jednostkach owsianych ma kukurydza, gdy jest zbierana w fazie dojrzałości mleczno-woskowej i owies zebrany w fazie dojrzałości mlecznej. Jeden kilogram zielonki pozostałych roślin strączkowych, kapusty pastewnej oraz słonecznika ma wartość od 0,128 do 0,160 jedn. ows. A zatem w gospodarstwach dysponujących środkami zapewniającymi wysokie plonowanie powinno się uprawiać kukurydzę i kapustę pastewną lub (na słabej glebie) słonecznik. Uzyskuje się wówczas największy zbiór z hektara dzięki dużej masie tych roślin. Jeśli poziom agrotechniki  nie gwarantuje uzyskania bardzo wysokich plonów, to należy siać rośliny strączkowe, które nawet przy średniej wydajności dadzą większą od poprzednich roślin liczbę jednostek owsianych i plon białka. Należy pamiętać o tym, że kukurydza jest rośliną ciepłolubną i niskie temperatury hamują jej wzrost, a w ślad za tym i wydajność. Znacznie mniej reagują — żyto ozime, a z jarych — owies, które również mogą dostarczyć znacznych ilości zielonej masy. Najmniej wrażliwe na niskie temperatury są rośliny strączkowe i kapusta pastewna. Plony tych roślin z tego powodu bywają tylko nieznacznie obniżone. Natomiast silniej niż zboża i kukurydza reagują one na suszę.