Seradela i wyka kosmata

Z odmian znajdujących się w uprawie wydajnością zielonej masy wyróżnia się Mazurska Biała. W plonie głównym i wtórym uzyskuje się średnio 20 t zielonej masy z hektara. Należy uprawiać ją na glebie klasy IV—VI, w 2—5 lat po nawożeniu obornikiem. Uprawa roli jesienią i na wiosnę, jak pod łubin żółty. Zalecane nawożenie mineralne na hektar powinno wynosić: 30—60 kg PA, 60—120 kg K2O na hektar. Nasiona, w ilości 40 kg/ha, wysiewa się w końcu kwietnia w rzędy co 15 cm, na głębokość około 2 cm. Do czasu zakrycia międzyrzędzi przez rośliny stosuje się bronę (przed ukazaniem się wschodów i po wzejściu roślin), później, w razie silnego wzrostu chwastów, przycina się je kosiarką, nie uszkadzając seradeli. Zbiór należy przeprowadzić w fazie kwitnienia. 1 kg zielonej masy ma wówczas wartość 0,153 jedn. ows. i zawiera około 23 g strawnego białka. Ze względu na wiotkość łodygi, bujny wzrost i silne rozgałęzianie się zawsze wysiewa się wykę w mieszance ze zbożem ozimym. Na zieloną masę może być uprawiana na glebie klasy I—IV, po zbożach ozimych lub jarych. Pozostawia bardzo dobre stanowisko dla roślin uprawianych w plonie wtórym (zwłaszcza dla okopowych). Uprawa roli powinna być skrócona: talerzówka, orka siewna i wał Campbella, siew nawozów mineralnych, bronowanie, siew nasion, bronowanie. Nawożenie mineralne powinno wynosić: 20 kg N, 30—60 kg PA, 60—120 K20 na hektar. Jeżeli po zimie żyto ma zdecydowaną przewagę i zamierzamy mieszankę zebrać w początku jej kłoszenia, należy wiosną zastosować pogłównie 40—80 kg N na hektar. Jeżeli wyki jest dostatecznie dużo i zamierzamy mieszankę kosić w fazie kwitnienia wyki ozimej, to azotu pogłównie nie stosuje się.