Stanowisko w zmianowania i nawożenie

Lucerna powinna być wsiewana w zboże jare lub ozime, uprawiane po okopowych, a więc w. drugim roku po nawożeniu obornikiem. Uważa się, że najlepszą rośliną ochronną jest jęczmień jary, który najmniej zacienia siewki lucerny i wcześnie schodź z pola. Niezależnie od tego, ilość wysiewu jęczmienia należałoby zmniejszyć o 25—50%. Na glebach bardzo żyznych i dostatecznie wilgotnych, gdzie lucerna w jęczmieniu wyrasta bujnie, można zalecić siew tej rośliny w pszenicę jarą. Natomiast nie można zakładać plantacji w dalszych latach po nawożeniu obornikiem. Prowadzi to zawsze do osłabienia wzrostu w latach użytkowania, zwiększa potencjalną możliwość zachwaszczenia plantacji i obniża plony. Na glebach słabszych zaleca się siew w mieszankę roślin strączkowych i zbożowych lub w zboże zbierane na zieloną masę w fazie dojrzałości mlecznej ziarna. Oprócz nawożenia organicznego konieczne jest także mineralne, dostateczną ilością NPK, Ca i Mg. Niedobór mikroelementów występuje dość powszechnie, należy zatem liczyć się z ich stosowaniem (zwłaszcza boru). Wapnowanie i magnezowanie należy przewidzieć już przed uprawą buraków, po których przychodzi zboże z wsiewką lucerny, NPK zaś stosuje się bezpośrednio pod zboże. Nawożenie azotem powinno być umiarkowane, aby zboże nie wyległo, natomiast fosforem należy nawozić na zapas, stosując np. 120 kg P2Os. Badania Jelinowskiej wykazały, że powodem obserwowanego niekiedy słabszego plonowania lucerny wsiewanej w zboża — w porównaniu z jej uprawą w czystym siewie — jest brak potasu. Należy zatem zapewnić roślinom dostateczną ilość tego składnika stosując przedsiewnie 160 kg K2O, a potem wiosną w latach użytkowania 80—120 kg K2O na hektar.