Zbiór i produkcja nasion

Jak już zaznaczono, pierwszy pokos najlepiej zebrać na początku kwitnienia, drugi na początku zawiązywania się strąków, a trzeci silnie później niż w III dekadzie września, aby przed zimą rośliny zdążyły się wzmocnić. Opóźnienie drugiego pokosu umożliwia roślinom gromadzenie asymilatów, co zwiększa zimotrwałość i decyduje o silniejszym odroście w następnym roku, jest jednak uzasadnione tylko wówczas, gdy zamierzamy lucernik eksploatować dłużej, np. 3—4 lata. Użytkując plantację tylko przez 1—3 lata można każdy pokos zbierać na początku zawiązywania się pąków kwiatów. Wyniki ścisłych doświadczeń polowych w RZD Felin wykazały, że przy czterokrotnym koszeniu w fazie pąków plon siana w drugim roku użytkowania wynosi 7,0, w trzecim 7,3, a przy trzykrotnym koszeniu na początku kwitnienia — odpowiednio 8,4 i, 10,0 t z ha. Plon siana w drugim roku użytkowania z 3 pokosów zbieranych w fazie pąków kwiatowych wynosił 8,8 t, a gdy pierwszy i trzeci były zbierane w fazie pąków, drugi zaś w fazie kwitnienia — 11,0 t z ha. Z udanej plantacji lucerny można otrzymać, z trzech pokosów, nawet 60,0 t zielonej masy z ha, co odpowiada 12,0 t siana. Produkcja nasion lucerny mieszańcowej może odbywać się na tzw. plantacjach nasiennych i produkcyjnych. Na plantacjach nasiennych lucerna nie powinna tworzyć zwartego łanu. Najpewniej plonuje w rzadkim siewie (5 kg/ha) z drugiego pokosu. Może być użytkowana w ten sposób kilka lat. Plon nasion w 1—4 roku użytkowania wynosił odpowiednio 486, 314, 510 i 527 kg z hektara. Według Bednarza (1968) stabilne plonowanie lucerny w mikrorejonach uwarunkowane jest zespołem czynników i wzajemną ich współzależnością, jednak w pierwszej kolejności decyduje ogólna zawartość potasu i boru w glebie oraz stosunek P205 do K20, wynoszący 1 :3,1. Właściwy odczyn gleby (pH 6,7—6,8), przepuszczalne podłoże, występowanie naturalnych siedlisk dla owadów zapylających lucernę — to dalsze pożądane właściwości mikrorejonów.